Dlaczego plebiscyty Dziennika Łódzkiego to SCAM? Kulisy „konkursów” grupy Polska Press, które żerują na ego
Co roku w wielu miastach województwa łódzkiego pojawiają się te same hasła: „Plebiscyt Roku”, „Najlepszy specjalista”, „Najlepsza firma”, „Najlepsza jednostka”, „Najlepszy kierowca”, „Najlepszy fryzjer”. Organizuje je Dziennik Łódzki, a schemat zawsze wygląda identycznie. Na pierwszy rzut oka to niewinna zabawa i lokalne wyróżnienie. W praktyce – mechanizm nastawiony wyłącznie na zarabianie pieniędzy i łechtanie ego osób, które dają się w to wciągnąć.
Jak działa schemat plebiscytów Dziennika Łódzkiego?
Mechanizm jest prosty, powtarzalny i bardzo skuteczny. Najpierw ogłaszany jest plebiscyt „roku” w praktycznie każdej możliwej kategorii i w każdym powiecie. Kategorie można mnożyć bez końca – najlepszy fryzjer powiatu sieradzkiego, najlepsza jednostka OSP, najlepszy kierowca, najlepszy nauczyciel, najlepsza firma usługowa. Im więcej kategorii, tym więcej potencjalnych „uczestników”.
Następnie ludzie sami zgłaszają się do konkursu. Często robią to, żeby „sprawdzić się”, zdobyć tytuł albo po prostu połechtać własne ego. Już na tym etapie organizator niczego nie weryfikuje – nie ma realnych kryteriów jakości, doświadczenia czy opinii klientów. Wystarczy się zapisać.
Płatne głosowanie – sedno całego interesu
Kluczowy moment zaczyna się przy głosowaniu. Teoretycznie „może zagłosować każdy”, ale praktycznie każdy głos kosztuje pieniądze. Najczęściej wygląda to tak:
– Głosuj SMS-em – 1 głos = SMS premium za około 3,69 zł
– Głosuj klikiem: wykupienie prenumeraty za kilkaset złotych, która daje np. 200 głosów
Nie ma żadnego limitu głosów na osobę. Nie ma realnej kontroli. Kto zapłaci więcej, ten ma więcej głosów. Proste.
Największy absurd: uczestnicy kupują głosy… sami dla siebie
Efekt jest łatwy do przewidzenia. Osoby, które zgłosiły się do plebiscytu, zaczynają same kupować głosy, żeby wygrać. Często pod presją ambicji, rywalizacji albo zwykłego „już tyle wydałem, to szkoda odpuścić”. Zdarza się też, że proszą rodzinę, znajomych i pracowników, żeby wysyłali SMS-y lub kupowali prenumeraty.
Sam widziałem wśród znajomych przypadki, gdzie ktoś wydał kilkaset złotych tylko po to, żeby „wygrać” lokalny plebiscyt. To nie jest żaden konkurs jakości, tylko wyścig portfeli.
Dlaczego te plebiscyty nie są rzetelne?
Problemów jest kilka i każdy z nich dyskwalifikuje te „rankingi” jako wiarygodne:
– nie ma niezależnego jury ani realnej oceny jakości,
– nie liczą się opinie klientów ani faktyczne kompetencje,
– nie ma limitów głosowania,
– wygrywa ten, kto zapłaci najwięcej,
– organizator zarabia niezależnie od wyniku.
W praktyce tytuł „najlepszego” nie oznacza nic poza tym, że ktoś był gotów wydać więcej pieniędzy niż inni uczestnicy.
Co realnie daje wygrana w takim plebiscycie?
Najczęściej – nic. Poza dyplomem, statuetką i chwilowym zastrzykiem ego. Klienci coraz rzadziej zwracają uwagę na takie „wyróżnienia”, bo mechanizm jest powszechnie znany. Co więcej, coraz więcej osób postrzega te plebiscyty wręcz negatywnie – jako próbę manipulacji i wyciągania pieniędzy.
Z punktu widzenia marketingu lokalnego znacznie większą wartość mają prawdziwe opinie klientów, realne rekomendacje, dobrze prowadzona strona internetowa czy uczciwa obecność w Google Maps – a nie tytuł zdobyty przez wysyłanie SMS-ów.
Dlaczego można to nazwać SCAM-em?
Formalnie wszystko „jest zgodne z regulaminem” – ale moralnie i praktycznie mamy do czynienia z mechanizmem, który:
– wykorzystuje próżność i ambicję ludzi,
– udaje rzetelny plebiscyt, którym nie jest,
– sprzedaje iluzję prestiżu,
– zarabia na samych uczestnikach konkursu.
To nie jest konkurs na najlepszych – to dobrze zaprojektowana maszynka do zarabiania pieniędzy na płatnych głosach.
Podsumowanie: czy warto brać udział w takich plebiscytach?
Jeśli liczysz na realne wyróżnienie, prestiż i obiektywną ocenę – nie. Jeśli chcesz kupić sobie dyplom, statuetkę i tytuł „najlepszego” za własne pieniądze – wtedy wiesz już, jak to działa.
Zamiast inwestować setki czy tysiące złotych w płatne głosy, lepiej przeznaczyć te środki na coś, co faktycznie buduje markę i zaufanie klientów. Plebiscyty Dziennika Łódzkiego nie są dowodem jakości – są dowodem na to, kto zapłacił najwięcej.
